Cześć
Użytkownik kiedar dnia 27.10.2009, 9:50 napisał
Wielkie dzięki
Naszczęście co to FIS wiedziałem

, aż takim ignorantem nie jestem, tylko te dwie dwuliterowe "znaczki" nie dawały mi spać po nocach
Dziękuje jeszcze raz
Z LS to pierwszy raz sie spotkałem - zawsze mówi się o SL.
Poniżej link do stron Fis gdzie mozna rozwiac w szybki sposób wątpliwoci dotyczące regulaminów itd.
http://www.fis-ski.com/uk/disciplines/alpi...isworldcup.html
Poniżej parę definicji które kiedyś spisałem:
Antycypacja – Wyprzedzający ruch skretny tułowia w przód i w stronę mającej nastąpic zmiany kierunku jazdy
Fazy skrętu – Umowny podział skretu na części:
- faza przygotowania:
W której stworzone zostają warunki do wywołania skrętu; decyduje o rozróżnieniu skretów. W fazie tej przyjmuje się właściwe dla określonego skretu: pozycję, ustawienie i obciążenie nart.
- faza wywołania:
W którejw wyniku impulsu skretnego wprowadza się narty w skręt.
- faza sterowania:
Najdłuższa część skrętu, w której wystepuje regulowanie promienia skrętu.
Regulowanie promienia skretu uzyskuje się przez:
- zmiany w pozycji w płaszczyxnie czołowej i krawędziowaniu nart.
- zachowanie lub zmianę wysokości pozycji w zależności od potrzeby (odciążanie, dociążanie)
-rozłożenieobxciążenia na narty w płaszczyźnie czołowej i strzałkowej.
Końcowa część fazy sterowanie jest jednocześnie fazą przygotowania nastepnego skrętu.
Girlandy – Jazda Łączonymi skretami bez przekraczania linii spadku stoku.
Górny(a), dolny(a) – Określenie położenianart, kolan, bioder, barków, kijków w satniu na stoku, w ześlizgu lub w jeździe w skos stoku.
Impuls skrętny – Wynik współdziałania układu mięśniowego z siłami zewnetrznymi wprowadzający narty w skręt.
Kompensacja – Równoważenie działania innym działaniem. W jeździe na nartach celem jest utrzymanie stałego nacisku nart na śnieg.
Kontrrotacja – Obrotowy ruch tułowia przeciwny do kierunku obrotu nart. Stosowana sytuacyjnie w skrętach równoległych.
Narta wykroczna – wysunięta do przodu.
Narta zakroczna – cofnięta do tyłu.
Obniżanie, podwyższanie pozycji (skracanie wydłużanie sylwetki) – Powolny ruch uginania lub prostowania nóg w stawach skokowych, kolanowych i biodrowych.
Rozróżniamy trzy pozycje: podwyższona, pośrednia, obnizona.
Płaszczyzna czołowa – prostopadła do kierunku jazdy.
Płaszczyzna strzałkowa – równoległa do kierunku jazdy.
Pozycja wynikające z położęnia środka ciężkości w płaszczyźnie strzałkowej:
Zrównoważona – rzut środka cięzkości na płaszczyznąnart przechpdzi przez środek stóp.
Wychylona – przesunięty do przodu.
Odchylona – przesunięty do tyłu.
Pozycje wynikająće z ustawienia nart:
Płużna – tyły rozstawione, dzioby razem
Półpłużna – tył jednej z nart odstawiony w stosunku do kierunku jazdy, dzioby razem.
Nożycowa – dziób jednej z nart jest odtawiony w stosunku do toru jazdy
Równoległa – wąska, poszerzona (narty rozstawione na szerokośc bioder)
szeroka
Pozycja podstawowa – jednocześnie zrównoważona, pośrednia i poszerzona. Wzrok skierowany przed siebie, ręce nieznacznie wysuniete przd siebbie lekko rozszerzone, dłonie na wysokości bioder, nadgarstki tworzą przedłużenie ramion, kijki trzymane równolegle względem sibie grotami nad sniegiem i zwrócoen do tyłu.
Rotacja – Obrotowy ruch ciała lub części ciała zgodny z obrotem nart.
Śmig – seria rytmicznych, krótkich skretów.
Wewnetrzny, zewnetrzny – określenie położenia barku, kolana, nogi, narty, itp. Względem środka skretu.
Układ dstokowy –
Kontrola prędkości – użycie dowolnej techniki w celu zachowania takiej prędkości aby w każdym momencie jazdy mieć pełną kontrolę nad nartami – zmiana kierunku, zatrzymanie.
Przy mniejszych prędkościach: pług, ześlizg.
Przy większych prędkościach: odpowiednie sterowanie promieniem skrętu (długi – krótki) i jego profilem (wypuszczony – w dół, podkręcony – podjeżdżający pod górę), wrzcenie nart w slad slizgowy i hamujący.
Ześlizg – poruszanie się na nartach bokiem wykorzystując odwodzenie (od stoku) i przywodzenie (do stoku) kolan w celu kontroli prędkości, aż do zatrzymania.
Pozdro